Hypospadie

Synoniemen
Hypospadia
Hypospadias

Korte beschrijving
Hypospadie is een aangeboren afwijking van de penis, waarbij de urinebuis niet tot het uiterste puntje van de penis komt. De oorzaak van hypospadie is meestal niet bekend.
De uitgang van de urinebuis kan bij hypospadie op verschillende plekken aan de onderkant van de penis zitten. Vaak is de penis daardoor in meer of mindere mate gekromd. De ernst van de aandoening verschilt van persoon tot persoon. Meestal is het met hypospadie wel mogelijk om zindelijk te worden.
Soms is hypospadie onderdeel van een syndroom.

Diagnose
Hypospadie wordt vastgesteld op grond van de bovenstaande verschijnselen.

Behandeling
De behandeling van hypospadie bestaat uit een operatie waarbij een plasgaatje in de eikel wordt gemaakt, zodat staand geplast kan worden. De kromming in de penis wordt verholpen, zodat de penis een rechte stand kan bereiken. Deze operaties kunnen het beste rond de tiende levensmaand gedaan worden.

Voorkomen (frequentie)
Hypospadie komt ongeveer voor bij 1 tot 8 op de 1000 jongens.

Overerving
Er is weinig bekend over de erfelijkheid van hypospadie. Er zijn een aantal families beschreven waarbij hypospadie autosomaal dominant of autosomaal recessief zou overerven. Als er een jongen geboren is met hypospadie, is er bij een volgende zwangerschap een herhalingskans ongeveer 10%. Als hypospadie onderdeel is van een syndroom kan dat syndroom erfelijk zijn.

Meer informatie

Informatie voor (para)medici

Trefpunt Hypospadie
Lotgenotencontact.

Erasmus MC
Patiënteninformatie over hypospadie en de behandeling ervan.

Orphanet
Engelstalig overzichtsartikel over familiaire hypospadie. Met verwijzingen.

American Urological Association
Engelstalige patiënteninformatie.

Klik hier als u een link wilt toevoegen.

Auteur:
Eveline Waterham (medisch bioloog i.o.)

Redactie:
Petra Bloem (informatiespecialist), drs. Marloes Brouns-van Engelen (medisch bioloog), Ragna Senf, MSc (bioloog) en Mies Wits-Douw (publieksvoorlichter)

Deze tekst is inhoudelijk gecontroleerd door een klinisch genetisch centrum.

Datum:
Update juli 2010 door het Erfocentrum